Franse zomerloomheid

We zitten in de auto. Al twee dagen. Onze bovenbenen plakken aan elkaar. Klampen zich vast aan het imaginaire wandje tussen mijn zus en mij in. Gebouwd van canvastassen, koffers en plastic H&M shoppers. Het hoofd tegen het raam. Dicht. Airco. De Franse chansons staan aan. Al twee dagen. Maar ja. C’est une bonne romance. Ik moet plassen. Nog honderdduizend kilometer voor het eerst volgende tankstation. C’est une belle histoire.

De camping die we hebben uitgezocht krijgt twee sterren op Kampeerkaart.nl en wordt omschreven als een ‘idyllisch plekje om nader tot jezelf te komen’. We krijgen een plekje toegewezen naast de caravans, tussen de Action tentjes van baanlozen met rugzak. Nummer 433 onder een kunstmatig verjaagd wespennest. Top.

Het is snikheet. Papa zet de tent op. Alleen. Maar toch samen. Ik dicteer onderuitgezakt tegen de uitgestalde kookset welke stok eerst moet. “Nee, nee. Eerst die rooie.” Zijn kop verandert langzaam in ’n zongedroogd tomaatje. “Done,” beaamt hij, terwijl hij onverschrokken ons kasteel verbouwt. Ik pers mijn lippen op elkaar en staar mijn zus aan die het slaapspul etaleert. “Ja, prima,” mompelt zij. We slapen zonder tochtstrook.

Lees meer »

Advertenties

Geen partijtje eindigt zonder pilsjes aan je panty

Alle dingen die ik opschrijf, zijn veertien tot vijf dagen terug gebeurd. Ik presenteer u: een kijkje in de geschiedenis van de leef van Soof. 


27 juni was ik aanwezig als pers (aaaah!) bij ’t Holi Fusion Festival in Nijmegen. Dat is een feestje met een disk jockey, kleurtjes, hapjes en bier. Zo’n partijtje dat niet eindigt zonder pilsjes aan je panty. Ik fotografeerde met mijn toeter, werd een regenboog en at later die dag een teringduur falafelbroodje bij TREK. (Ik deel dit, omdat ik godgans enthousiast ben.)

Lees meer »

Mooi(er) is het niet

Donderdag was ik in Amsterdam. Ik ging naar een persvoorstelling in Noord. Dat was een flinke wandeling vanaf Centraal, maar ach. Zo’n stevige hike door een sluimerende, enthousiast wordende regenbui is goed voor sceptische hersenspinsels en maakt modderpaadjes in mijn hart voor de Meeuwenlaan.

Ik ben verknocht aan lelijke flatgebouwen en azuurblauwe Turkse buurthuizen, schijnt. Mijn maag keert ondersteboven, achterstevoren bij het zien van dikke draden was, kekke plastic bloempotten gevuld met hanggeraniums en potgrond special (Intratuin Malden, vooraan bij de kassa). Ik houd van quasi Engelse tuinen, donkergrijze weerspiegelingen en hyperrealistische reclameborden. Met een 50mm propte ik het zooitje ongeregeld bij elkaar.

Lees meer »