De zomer is van mij

Joepie! Ik ben geslaagd! Één zes, zes zevens, één acht en één negen prijken op mijn eindlijst die onder mijn bed, naast mijn gitaartas verdwijnt en er vier jaar later pas onderuit getoverd wordt als ik sentiment van vroeger zoek. 

Flixbusreis
Dit jaar wordt een Nederlandse zomer. Met een witte lucht, stomme wind, warme regen en een flixbusreis. Supergoedkoop naar superver weg: Boedapest. Een ongelooflijk lange, klamme rit van eenentwintig uur via Wenen naar een skeer Oostblokoverblijfsel aan de Donau (jeej voor mijn topokennis). Daarna jakker ik naar Den Haag waar ik samen met Lot en Merel bordjes & meer afwas van personeelsleden en Bekende Acteurs in de huiskamertent van De Parade. ’s Nachts slapen we in onze eigen plastic panden, gekruld in slaapzakken, met dooie rooie plekken aan het plafond.

De Vierdaagse
Eind juli is er feest. Theo (van de bollen) deelt dan gladiolen uit aan de zijkant van de Rijksweg op een grote versierde carnavalskar en het Hoeveveld drinkt biertjes in Van der Valk. De ene helft van mijn ouders vertoeft in Amerika met mijn tweelingbroertjes, de andere helft drinkt zware rode wijn in de achtertuin. De jongere bloedverwanten figureren in Zon, Zuipen, Ziekenhuis en ik snijd bloemkolen achterin de zaak. Tien kilometer verderop lopen duizenden mensen over grijze banen langs het Zilveren Kruis, supporters, DJ’s en geïmproviseerde markthalletjes. En als de nacht valt, wordt er gedanst voor de honderste keer. Tot het donker op is.

Lees meer »

Dag allermooiste eindeloosheid

Negentien worden is net als alle andere dagen in het jaar: Je raakt iedere dag dezelfde dag nog kwijt. Dat is een pessimistische insteek, aangezien er nog talloze dagen in je vooruitzicht zwemmen die, uiteraard, na vierentwintig uur opgaan in een ander tijdgebonden verhaal. Maar: Jij bent de hoofdpersoon in je eigen avontuur, so sta op en listen to the sound in your hea-eahert (en doe er wat mee).

Mocht je hebben overgegeven boven je spiksplinternieuwe Villeroy & Boch Subway 2.0 Wandcloset Diepspoel Compact na het lezen van de inleiding van dit blog, maak je niet dik- het wordt beter.

Bombastisch bloemenfestijn
Toen ik enkele weken achttien was, schreef ik een ongepubliceerd stuk genaamd ‘De trap naar volwassenheid’. Volwassen worden, dat volgens de wet daadwerkelijk zijn en de hele bijstand onderhouden, ging mij net een stap te ver. Je krijgt geen planning-plan waarin je die hele meerderjarigheid lieverlee kunt organiseren, alleen een brief van het Hoogste Orgaan: regel je digi-D, want je bent binnenkort een feestbeest en de samenleving bouwt op huppeldepuppeltjes zoals jij. Einde.

Lees meer »