Nostalchie naar zeeën van zomer

We lopen vanuit het station over de Ramblas. Er staan geen palmbomen, toch is het pad geel verkleurd. De zon sukkelt niet, ze staat en schijnt. Het is hard licht dat wordt verspreid door duizend lamme armen. De warmte rolt over de rode stenen naar beneden, maar aan het water is het koel. 

Paardenpoepeëen
Marloes kwam langs en we aten taart bij Sid en Liv in de tuin. Daarna strompelden we door naar de appie en kochten stokbrood, watermeloen (instagurl verantwoord) en andere dingen waar je tandarts flink aan verdient. Net zoals heel fucking Nijmegen namen we plaats in een stukkie schaduw aan de Waal. Achter ons lagen de Paardenpoepeeën, een beschermd gebergte dat niet mag worden opgeruimd door de hedendaagse cultuur. De forse toppen bruinen bij onder de strakblauwe hemel, vliegen rusten uit in de kleine schoonheidskuilen die opdoemen wanneer een drone de hittegolf van 024 vastlegt. Wij aten maar en praatten, filmden en liepen en droomden en zwommen rond in onze kleine fantasie naar nostalchie*.Lees meer »

Advertenties

Op reis is anders dan op vakantie

Nadat ik mijn nacht had doorgebracht op een ijskoude vliegveldvloer in Stansted, vloog ik terug naar Duitsland. Ik was op reis geweest, net zoals de kat van Ome Willem.

Vorig jaar schreef ik over Frankrijk. Vroeger ging ik daar vaak heen. In een Happy Tent op een animatiecamping. Soms in een echt bed, vaak door gebrek aan pufkwaliteiten één met de aardbodem. Dat was dan met mijn ouders en mijn broertjes en mijn zus. ’s Avonds kaartten we of speelden tafeltennis bij oranje antikraakverlichting. Als de nacht aanbrak en de massa onder hun stoffen doeken dook, bezorgden horrorzoemers rode stippen op mijn lijf. Ik ben hot en dat is geen grapje (lees dit artikel). Toen ik zeventien was, namen we een huisje aan zee (in een dorp waar tieners zich verliezen in de drank en in elkaar). Het heeft op de dag van aankomst na, de hele vakantie geregend.

Lees meer »