Nostalchie naar zeeën van zomer

We lopen vanuit het station over de Ramblas. Er staan geen palmbomen, toch is het pad geel verkleurd. De zon sukkelt niet, ze staat en schijnt. Het is hard licht dat wordt verspreid door duizend lamme armen. De warmte rolt over de rode stenen naar beneden, maar aan het water is het koel. 

Paardenpoepeëen
Marloes kwam langs en we aten taart bij Sid en Liv in de tuin. Daarna strompelden we door naar de appie en kochten stokbrood, watermeloen (instagurl verantwoord) en andere dingen waar je tandarts flink aan verdient. Net zoals heel fucking Nijmegen namen we plaats in een stukkie schaduw aan de Waal. Achter ons lagen de Paardenpoepeeën, een beschermd gebergte dat niet mag worden opgeruimd door de hedendaagse cultuur. De forse toppen bruinen bij onder de strakblauwe hemel, vliegen rusten uit in de kleine schoonheidskuilen die opdoemen wanneer een drone de hittegolf van 024 vastlegt. Wij aten maar en praatten, filmden en liepen en droomden en zwommen rond in onze kleine fantasie naar nostalchie*.

*Nostalchie
C’est official: ik heb een kamer! Dat betekent dat ik het Zuiden verlaat voor Utrecht en dat Nimma passé (*schudt met haar hoofd en laat zich dramatisch in de armen van een knappe koning vallen*) is. Om mijn vertrek te vieren/betreuren, een video waarin twee meisjes het begin van de Ooij bestieren en never ever nooit meer vergeten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s