Een kort avontuur in het Stedelijk

Dit blog beslaat slechts twee alinea’s en twee plaatjes. Om het wat langer te maken, lul ik even over vandaag. Vandaag ga ik verhuizen. Naar Utrecht, naar een studentenpaleis aan de gracht. Gevestigd in een wijk waar vlaggetjes door de straten hangen en vierpersonenauto’s zegevieren. Kei dichtbij het Neude (zo’n vijftien minuten als je wandelt/geen fiets hebt/ gratis ov niet in werking is gesteld) en met uitzicht op de dom.

Één week eerderspreken
Ola. Echte verhaal: Een aantal weken terug meldde ik mij aan als Blikopener voor het Stedelijk én ik was doorrrr. Jep, offipofficieel naar ronde 2. Daarom was ik afgelopen vrijdag vanuit mijn minidorp op de grens bij Duitsland he-le-maal naar 020 afgereisd. Eenmaal in het museum, kreeg ik een sticker opgeplakt (team licht paars) (heuuuh) en jakkerde onwetend achter andere puberpummels aan. Je werd na wat voorstelrondjes in een groepje gekwakt en naar een kunstwerk begeleid. Team licht paars (heuuuh) nam plaats bij een supermodern werk van een kunstenaar die liever geen betekenissen aan zijn werk plakte- hoe dat zou uitpakken; de materialen had-‘ie gevonden rond zijn huis. #Tbh, ik vond zowel de metalen/houten constellatie (lijkt op een hengel met een groot visnet eraan waar zeewier aan kleeft) als de man zelf een beetje vermoeiend. Zo wordt “kunst” bijna een excuus om je onzin ten toon te stellen, stom. Gelukkig huppelden we snel door naar een vrolijk gekleurde stoel en daarna naar de Karel Appel-schildering in de centrale hal (Mette, ik moest zo aan onze verboden toegang denken). Daar werd in snel overleg een evenement bedacht. Wij hadden ‘m Dit Is Wat Ik Denk genoemd, gelinkt aan Banksy – stelletje anarchisten zijn we ook, en Tamara en ik hadden ‘m gepresenteerd (het was echt heel vet, helaas geen filmpje, maar geloof me op mijn woord).
Lees meer »

Advertenties