Prachtig pips potentiepoeder

HOLA! Na een stukkie proza en wat spinsels uit mijn brein over de allermooiste film ooit, heb ik nog geen kip ontmaskerd over mijn verhuizing naar Utrecht. Breaking bad. En niet een beetje.

Fakking gelukkig
Zes weken terug stapte ik samen met papa de auto in en parkeerde de lange blauwe bak illegaal voor de Turkenkroeg naast mijn studentenhuis. Tussen tien en elf hing ik half uit het raam om ‘m uit te zwaaien: “Doei. Tot snel!” Niks snel en tegelijkertijd: alles snel. De tijd vliegt als een haas op krukken, maar ook als een slak op speed. Got it? Mooi. Sta ik daar ineens een marathon aan pasta pesto te bereiden of pannenkoeken uit plastic op te piepen in de magnetron. Fakking eenzaam, maar fakking gelukkig.

Dit is de stad
Ik surf. Op dit moment. Ik surf op de golf van eindeloze vrijheid. Met mijn vingertoppen die langzaam over het zoute water glijden en mijn blik op de twee mannen die op hun buik onder de brug liggen. Handen omhoog of ik schiet. Geniet. Als ik door de straten slinger op mijn gammele omafiets – ze doen hier niet aan een strak gelikt ANWB-model die geruisloos door de ruimte beweegt. Iedereen maakt lawaai en iedereen is anoniem. Dit is de stad. En het is fantastisch.

De Allerhande
Na een dag of veertien, kwam ik erachter dat ik eh, toch best wel smakeloze gerechtjes aan mezelf serveerde. Vaak bestaande uit couscous met courgette, kikkererwten en curry alla wat-er-nog-in-de-koelkast-ligt (die blijft ik er in houden, hoor). Ik kwam tot de schokkende dan wel zeer begrijpbare conclusie, dat als ik iets culinairs/lekkers/intens goeds voor mijn snufferd wilde, ik dat zelf zou moeten klaarmaken. And so I did. 

1200

Ik greep de Allerhande van de kassa waar ik mijn vegetarische gehakt koop en verder echt helemaal niets, want van dat geld dat je daar besteedt boodschappen, kun je net zo goed op vakantie gaan naar Berlijn of Toscane of iets superdelux op een schip in de oceaan – weet je wel, dus ik trek met m’n stalen ros en plastic tas naar de Jumbo die zich min of meer aan het einde van mijn straat bevindt (en mijn straat is mooi, ik fiets er graag doorheen) en race als een taaie koopjesjager langs de schappen: diepvriesbonen (check), diepvriesbloemkool (check), diepvriespaprika (kut, er zijn alleen maar verse, shit, en drie… drie per pakje, hoe dan, eet ik voor een hele familie of zo), aanbiedingskaas (check), tijgerbrood (jaja, check) en mm, misschien, mm, ja, ja, toch die twix die boven de zwarte band in een lullig rekje ligt (*insert ik-heb-geen-ouders-meer-die-op-m’n-voeding-letten-lach hier*). Gewapend met mijn wokpan die mijn oma voor mij door middel van zegeltjes bij elkaar gespaard heeft, bak ik gastronomisch de vreugde bij elkaar, maar niet zonder ik eerst in de verhitte olie een flinke scheut knoflookpoeder heb geworpen. Mijn huisgenoot had zelfs de opmerking gemaakt wat ik had gemaakt die avond; het rook namelijk zó lekker in de keuken… Knoflookpoeder! Gewoon uit een potje. Die pepervariant doet het ook erg leuk, dan branden je ogen niet als je je lens eruit friemelt aan het einde van de avond (is fijn) en bovendien: poeder scheelt gedoe. Go poeder. Gprachtig pips potentiepoeder, I love you, en ik zal je mijn hele studententijd gebruiken.

Wanneer kom je bij me eten?

Advertenties

Een gedachte over “Prachtig pips potentiepoeder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s