Stoppen en de betekenis ervan

Sommige docenten stelden weleens de vraag: “Want wie van jullie wil er allemaal filmmaker worden?” De wenkbrauwen schoten omhoog, de lachrimpel verscheen. Het was retorisch, maar als alle vingers de lucht in schoven en de mijne mijn T-shirt omlaag trokken, wist ik dat ik nog niet helemaal mijn plek had gevonden. In film zag ik dé oplossing om schrijven en fotografie in ’n alles-in-één-pakketje te douwen, maar wat ik vergat is dat die hele industrie ook een vak apart is. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon met deze studie. Gewoon niks tot de macht nada. En toen, voor, voornamelijk mijn ouders en hun aanhang, zette ik er ‘ineens’ een punt achter.

“Ik raad je aan om Writing for Performance te gaan doen,” bracht mijn hoofddocent uit. Een week of zes geleden had hij ’n video laten zien met een dansende, dronken bekende erin. Ik knikte. Dat leek mij ook een hele goeie. Aankijken durfde ik niet meer. Na twee keer dezelfde alinea te hebben voorgedragen, had ik het liefst in een spaceshuttle de bewoonde wereld verlaten. “Je bent meer iemand voor proza.” Goddank zag de driekoppige jury dat ik liever op de bank naar Flikken Maastricht keek en de artistiek verantwoorde film voor filosofisch gelummel bewaarde. “Ik kan het niet meer dan met jullie eens zijn,” antwoordde ik en huppelde knalrood het klaslokaal uit. (Mama vond het allemaal heel volwassen.)
Lees meer »

Advertenties