Stoppen en de betekenis ervan

Sommige docenten stelden weleens de vraag: “Want wie van jullie wil er allemaal filmmaker worden?” De wenkbrauwen schoten omhoog, de lachrimpel verscheen. Het was retorisch, maar als alle vingers de lucht in schoven en de mijne mijn T-shirt omlaag trokken, wist ik dat ik nog niet helemaal mijn plek had gevonden. In film zag ik dé oplossing om schrijven en fotografie in ’n alles-in-één-pakketje te douwen, maar wat ik vergat is dat die hele industrie ook een vak apart is. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon met deze studie. Gewoon niks tot de macht nada. En toen, voor, voornamelijk mijn ouders en hun aanhang, zette ik er ‘ineens’ een punt achter.

“Ik raad je aan om Writing for Performance te gaan doen,” bracht mijn hoofddocent uit. Een week of zes geleden had hij ’n video laten zien met een dansende, dronken bekende erin. Ik knikte. Dat leek mij ook een hele goeie. Aankijken durfde ik niet meer. Na twee keer dezelfde alinea te hebben voorgedragen, had ik het liefst in een spaceshuttle de bewoonde wereld verlaten. “Je bent meer iemand voor proza.” Goddank zag de driekoppige jury dat ik liever op de bank naar Flikken Maastricht keek en de artistiek verantwoorde film voor filosofisch gelummel bewaarde. “Ik kan het niet meer dan met jullie eens zijn,” antwoordde ik en huppelde knalrood het klaslokaal uit. (Mama vond het allemaal heel volwassen.)

docuoma2.png
Ooit, ooit, ooit maak ik de docu over oma af. Eerst m’n leven redden.

Het ophelderingsinterview
Ik hoef niet meer. Ik zeg het nog een keer: Ik hóéf niet meer. Hallelujah. No more gehannes met dingen waar ik nooit goed in zal worden (geluidsstokkie, check), al dan niet geoefende toneelspelers van hot naar her dirigeren of verstopte knopjes tevoorschijn toveren. Het is klaar. En dat is fijn. Film scheen niet mijn ding te zijn, en, eh, dude, voor je je vragenkanon ontsteekt, volgt hier een ophelderingsinterview met het meisje zelf:

“Jo, Soof, wanneer kwam je daar achter dan? Dat het niet je kup of tie is.”
Ja. Nou, eigenlijk, vrijwel direct. Toen ik voor het eerst op een set stond, en tijdens alle skillsvakken erna.

“Maar waarom stopte je niet dan en ging je iets doen dat je leuk vindt? Journalistiek bijvoorbeeld, waar je gewoon mee had kunnen beginnen als je niet zo eigenwijs was geweest.”
Er zijn áltijd dingen waar je geen hol aan vindt die je tóch moet doen, dus over stomme shit zet je je gewoon heen. Bovendien was de kunstacademie een uitdaging. Het vrije systeem, de inhoud van de studie waar ik op geen enkel terrein bekend mee was (op een summier blokje Fotografie na). De toelating was een hel en ondanks alles, was ik aangenomen. Dan probeer je het gewoon. Journalistiek was een eitje. Van de 450 deelnemers eindigde ik op plek 43. Mocht film niets worden, was ik er in ieder geval zeker van dat ik nogmaals kon worden toegelaten. Het is alleen wat jammer dat dat pas in het collegejaar 2018/2019 kan, want de aanmeldingen zijn inmiddels gesloten.

“Enne, wat ga je nu doen dan?”
Me een ongeluk solliciteren, zodat ik met m’n been omhoog een vrijstelling ontvang van het UWV bijvoorbeeld, maar liever aan de slag als manusje-van-alles bij een leuk bedrijfje in het centrum van 030. Geen grapje, Miss Interviewert. En als alles een beetje goed gaat, wil ik op reis. Met pride & prejudice in mijn oren. Het leven is niet makkelijk en gaat niet vanzelf, dus badder ik voorlopig in onwetendheid tot het kwartje zich aandient.

Het meisje zelf maakt een spreekwoordelijke buiging en zwaait af.

Tot de volgende keer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s