Een kasteel hier ver vandaan

Donderdag staat Araik met z’n geleende fiets op Utrecht Centraal. De zon trotseert de hemel, ik m’n blauwe ros. De wind waait wat. “Waar gaan we ook alweer heen?” We gaan naar een kasteel. Een kasteel hier ver vandaan.

Wegpiraten
De dag slaat haar spanen uit als wij op onze trappers de brug van het Amsterdam-Rijnkanaal opklimmen, rechtuit slingeren en als gillende keukenmeiden naar beneden hossen. Voeten omhoog, haren door de war. We slaan links en rechts, ommetjes onder, verdwaald, verkeerd. Recht door zee, natuur. Woeste paden, verscholen vlinderhoven. En verwonderen. Sommige huizen lijken opgerezen uit woestijngebied, sommige huizen zijn simpelweg heel lelijk. Hij belt, ik lach. Schuin slieren we over het warme asfalt. We zijn wegpiraten.

De dag vaart. Was het eerst op een golf van eindeloosheid, gaat ze inmiddels in een richting. Langs sloten komen we, en bomen die alles lijken te verhullen. Over een strakke grijze baan weten we uiteindelijk het paleis van de baron te bereiken, nog voor de klok vier uur slaat.
Lees meer »

Advertenties