Work, work, work, work 

Mijn alles is te vol. Mijn telefoon, mijn hoofd, mijn computer, de programma’s óp mijn computer, het vloerkleed ónder mijn computer en het raam náást mijn vierkante profiteur. Ondergekakt. Door duiven die ’s ochtends sjansen in de dakgoot.

Tijd om jullie ei-de-lijk up to date te brengen van al het schitterende spannends in mijn leven!

1. Ik serveer duizenden hötdögs in Kanaleneiland
– soms bij de Bistro
Zo’n vijf keer in de week trap ik op mijn blauwe alleskunner langs het Merwedekanaal. Keihard, net niet te laat wurm ik mij in een geruite broek en een net iets te groot t-shirt. Verzonken in katoen, of toch een klein beetje in gedachten, stouw ik zorgvuldig knakworstjes in een voorgesneden broodje. Vraag of er ook een ‘family(pas)’ aanwezig is voor de nederige Nederlanderkorting, doe d’r een bakkie koffie bij en een glimlach en hoop op een voorspoedige zoektocht naar het sauzeneiland. Direct hierna of misschien zelfs nog ervoor – midden in een bijzonder creatieve conversatie over gevleugelde vegapizza’s #ohsohigh – piept het softijsapparaat me de oren van mijn kop. “Mevrouw, hij doet het niet,” werpt een toeschouwer. Misschien moet je ’t tegen ’t apparaat zeggen? A.I. – alles, troelahotdog1.

– ook bij de SFM
Serveer ik geen knakkies, sta ik Zweedse zalmen te bevriezen. Of, heh, tja, staan? Zacht hummend en vol pathetisch gejammer, verkleed als sneeuwpop zonder das. Is die klus geklaard, mors ik iets op de grond, zodat ik op z’n minst iets kan doen in die exotische supermarkt waar louter drie paradepaardjes hun Scandinavische bestedingen komen afrekenen in acht uur.

– maar ook in het restaurant
Allergrootste hel op aarde: ontbijt draaien. Niet alleen staat dan héél fucking Utrecht op de stoep, ook kan ik die ontbijtjes niet herkennen. Mijn verzoek: Ontbijt lekker thuis met een stevige boterham met pindakaas. Dank u.

– en in de spoelkeuken pulk ik ze van borden afingvk1
Als er ergens een 24/7-live-cam moet worden geplaatst, is dat in het afwashok. Jemig, wát een zooi. Door het lawaaierige apparaat kun je zowel elkaar als de radio niet verstaan en zit je als gevolg een jammerlijke dag opgesloten boven vieze vaat met je terloopse hersenspinsels. Thank God word je gered door de viezigheid van de mens. Volledige sloppenwijken, inventief geschapen uit koffiestokjes, natte servetten en croissantkruimels, glijden voorbij op de lopende band die steeds harder en harder en harder richting het zwarte gat voortbeweegt. *Tssssjjj. Een klap ontwaakt* “BEL DE TECHNISCHE DIENST! NUUUUUU!”

Een camera, ik zeg het je. It’ll be fun.

2. Ik schrijf, communiceer en marketeer bij een Grote-Mensen-baan
– bij Onderwijshelden
Naast bovenstaand walhalla vond ik per ongeluk een Heuse Grote-Mensen-baan bij een onderwijsorganisatie. Daar schrijf ik één keer per week stukjes voor en een nieuwsbrief. Soms ga ik op interview, of ja, doe ik een interview. Dan drink ik sap en wordt er gepraat over klassiek ballet – vandaar die ballerina’s die over mijn neus galopperen.

– en Nationale Examentraining
Dit is familie van. Ik tik als doorgewinterde én met vlag en wimpel geslaagde examenkandidaat columns over én tips voor de CE-jungle.

kasteelgezocht3. Ik ben keihard op zoek naar een nieuw studentenpaleis
30 juni word ik mijn huidige koninkrijk uitgezet. Reden? Einde onderhuur. Het waren negen, tien prachtige maanden, maar nu is het tijd voor een vast stulpje voor de helft van de prijs. Mocht jij nét vertrekken uit je twaalf vierkante meter onderbroekenlol te Utrecht, kom ik er graag voor in de plaats. Een mailtje is zóóóóó gestuurd via dit formulier (hospiteren is een hel en een aanwaaihuis is gewoon heel chill).

4. Ik modder maar wat aan
En verder. Tja. Ik modder maar wat aan. Beetje hardlopen, beetje vergeten, beetje op zoek naar een huis, eten met vrienden, verdwalen, huilen, hangen, chillen. Dat soort dingen.

Ik ben Sophie en ik ben negentien jaar oud. Ik studeer even niets en ren door een weiland vol gedachten. Ik houd niet van wijn en eigenlijk ook niet van bier, maar ik zal er eentje aanpakken en achterover gieten als je denkt dat dat nou eenmaal beter in je huis past. Ik oefen mijn telefoongesprekken voor de spiegel, zelfs als dat enkel mijn provider betreft. Já, soms ben ik wat onhandig en zit ik opgesloten in een megaconcern; tralies naar beneden, telefoon op 3%, maar uiteindelijk vind ik mijn weg wel.

Ik ben Sophie.
En volgende week word ik twintig.

PS. Dat zijn índerdáád Billykasten die uit mijn wenkbrauwen groeien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s