Prachtig pips potentiepoeder

HOLA! Na een stukkie proza en wat spinsels uit mijn brein over de allermooiste film ooit, heb ik nog geen kip ontmaskerd over mijn verhuizing naar Utrecht. Breaking bad. En niet een beetje.

Fakking gelukkig
Zes weken terug stapte ik samen met papa de auto in en parkeerde de lange blauwe bak illegaal voor de Turkenkroeg naast mijn studentenhuis. Tussen tien en elf hing ik half uit het raam om ‘m uit te zwaaien: “Doei. Tot snel!” Niks snel en tegelijkertijd: alles snel. De tijd vliegt als een haas op krukken, maar ook als een slak op speed. Got it? Mooi. Sta ik daar ineens een marathon aan pasta pesto te bereiden of pannenkoeken uit plastic op te piepen in de magnetron. Fakking eenzaam, maar fakking gelukkig.Lees meer »

Van mij (en 641 anderen)

Theodore is ongelukkig in de liefde. Hij ligt in scheiding met zijn vrouw en neemt de tijd om de papieren te ondertekenen. Via een reclame komt hij in aanraking met een computersysteem dat zich schikt naar zijn behoeften. Het kunstmatige intelligentiesysteem dat zichzelf Samantha noemt, duwt Theordores eenzaamheid aan de kant en maakt de teruggetrokken dertiger tot een vrolijker persoon vol levenslust. Spike Jonzes’ Her is een droevig en confronterend futuristisch liefdesverhaal, maar tegelijkertijd ook mooi, vertederend en grappig.


De OS
Op dit moment toont Los Angeles een bruisend beeld: grote groepen mensen dan wel hand in hand, geperst tussen de menigte met een telefoon aan het oor dan wel met vrienden of familie die over het brede trottoir hun weg naar de toekomst banen. In tegenstelling tot de film – die zich afspeelt in LA, maar deels is opgenomen in Shanghai – gapen er forse gaten tussen de passanten. Er wordt niet op of om gekeken naar mooie meisjes of mannen met anderszins interessante koppen: hun focus ligt op de stem in een klein rond oortelefoontje: de OS.
Lees meer »

Buikschuifsjans op het Rembrandtplein

Ik wil nog. Dansend de regen door, zwoegend het sportcentrum bereiken. Nagels bijten, bijbaantjes vinden, schimmels verwijderen en spinnen beschermen. Ik wil nog. In het zwembad springen, van de duikplank het bestaan in plonzen. Vergaan, opstaan. Ik wil een. Dingenbedenker zijn en gapend genialiteit verwerven. 

Ik wil een huis met een trap en een fiets aan de gracht. Ik wil de stenen. Voelen onder mijn voeten. De wind door mijn hart en de gaten tussen mijn vingers. Ja. Daar zit de nacht. Geef mij een tent en vier vrienden. Het landschap zonder horizon. Laat ons voor altijd op halve matjes in dit parkje naast de stad.

Ik wil buikschuifsjans op het Rembrandtplein. Over gele glijbanen de diepte in. Pootje badend door zeeën van zomertijd. Ik wil. Graag. Aan de zijkant van de snelweg. Zes uur opstaan. De zonsopgang verafgoden. Ik wil, een ontbijtje doen. Daarboven op de brug. Rode auto’s tellen. Twee Panda’s per minuut.

Een kort avontuur in het Stedelijk

Dit blog beslaat slechts twee alinea’s en twee plaatjes. Om het wat langer te maken, lul ik even over vandaag. Vandaag ga ik verhuizen. Naar Utrecht, naar een studentenpaleis aan de gracht. Gevestigd in een wijk waar vlaggetjes door de straten hangen en vierpersonenauto’s zegevieren. Kei dichtbij het Neude (zo’n vijftien minuten als je wandelt/geen fiets hebt/ gratis ov niet in werking is gesteld) en met uitzicht op de dom.

Één week eerderspreken
Ola. Echte verhaal: Een aantal weken terug meldde ik mij aan als Blikopener voor het Stedelijk én ik was doorrrr. Jep, offipofficieel naar ronde 2. Daarom was ik afgelopen vrijdag vanuit mijn minidorp op de grens bij Duitsland he-le-maal naar 020 afgereisd. Eenmaal in het museum, kreeg ik een sticker opgeplakt (team licht paars) (heuuuh) en jakkerde onwetend achter andere puberpummels aan. Je werd na wat voorstelrondjes in een groepje gekwakt en naar een kunstwerk begeleid. Team licht paars (heuuuh) nam plaats bij een supermodern werk van een kunstenaar die liever geen betekenissen aan zijn werk plakte- hoe dat zou uitpakken; de materialen had-‘ie gevonden rond zijn huis. #Tbh, ik vond zowel de metalen/houten constellatie (lijkt op een hengel met een groot visnet eraan waar zeewier aan kleeft) als de man zelf een beetje vermoeiend. Zo wordt “kunst” bijna een excuus om je onzin ten toon te stellen, stom. Gelukkig huppelden we snel door naar een vrolijk gekleurde stoel en daarna naar de Karel Appel-schildering in de centrale hal (Mette, ik moest zo aan onze verboden toegang denken). Daar werd in snel overleg een evenement bedacht. Wij hadden ‘m Dit Is Wat Ik Denk genoemd, gelinkt aan Banksy – stelletje anarchisten zijn we ook, en Tamara en ik hadden ‘m gepresenteerd (het was echt heel vet, helaas geen filmpje, maar geloof me op mijn woord).
Lees meer »