Een kort avontuur in het Stedelijk

Dit blog beslaat slechts twee alinea’s en twee plaatjes. Om het wat langer te maken, lul ik even over vandaag. Vandaag ga ik verhuizen. Naar Utrecht, naar een studentenpaleis aan de gracht. Gevestigd in een wijk waar vlaggetjes door de straten hangen en vierpersonenauto’s zegevieren. Kei dichtbij het Neude (zo’n vijftien minuten als je wandelt/geen fiets hebt/ gratis ov niet in werking is gesteld) en met uitzicht op de dom.

Één week eerderspreken
Ola. Echte verhaal: Een aantal weken terug meldde ik mij aan als Blikopener voor het Stedelijk én ik was doorrrr. Jep, offipofficieel naar ronde 2. Daarom was ik afgelopen vrijdag vanuit mijn minidorp op de grens bij Duitsland he-le-maal naar 020 afgereisd. Eenmaal in het museum, kreeg ik een sticker opgeplakt (team licht paars) (heuuuh) en jakkerde onwetend achter andere puberpummels aan. Je werd na wat voorstelrondjes in een groepje gekwakt en naar een kunstwerk begeleid. Team licht paars (heuuuh) nam plaats bij een supermodern werk van een kunstenaar die liever geen betekenissen aan zijn werk plakte- hoe dat zou uitpakken; de materialen had-‘ie gevonden rond zijn huis. #Tbh, ik vond zowel de metalen/houten constellatie (lijkt op een hengel met een groot visnet eraan waar zeewier aan kleeft) als de man zelf een beetje vermoeiend. Zo wordt “kunst” bijna een excuus om je onzin ten toon te stellen, stom. Gelukkig huppelden we snel door naar een vrolijk gekleurde stoel en daarna naar de Karel Appel-schildering in de centrale hal (Mette, ik moest zo aan onze verboden toegang denken). Daar werd in snel overleg een evenement bedacht. Wij hadden ‘m Dit Is Wat Ik Denk genoemd, gelinkt aan Banksy – stelletje anarchisten zijn we ook, en Tamara en ik hadden ‘m gepresenteerd (het was echt heel vet, helaas geen filmpje, maar geloof me op mijn woord).
Lees meer »

Advertenties

Klaar

Ik ben klaar. Na zeven jaar middelbare school, drie onderwijsbuildings, duizend nieuwe klasgenootjes, twintig eindexamens en vier verschillende profielen: ik ben klaar.

September
Ik schreef over de vijf minuten van thuis tot het station, en dat alles koud geworden was. Dat het wit van de wind in mijn palmen voltrok, en dat de zomer ziek was- terminaal. Over Sandra en over Amsterdam, en dat ik een sukkel was en sukkels zijn duur. Maar dat heb je allemaal niet gelezen, want het was on-af en ik had het druk en de sog oversteeg in al haar facetten in mijn postpuberale tienerbrein.

Laatste loodjes
In maart was niet alleen mijn projectweek (aardrijkskunde, maatschappijwetenschappen én de deadline voor mijn pws), maar ook de maand waarin ik mijn opdrachten van de Kunstacademie Utrecht (HKU) ontving- die ik drie weken na dato moest inleveren in mijn tentamenweek. (U leest: StREssS.) Wenn alles paletti war, boog ik mijn hoofd over de examenstof, en viel in slaap.

Lees meer »

Mooi(er) is het niet

Donderdag was ik in Amsterdam. Ik ging naar een persvoorstelling in Noord. Dat was een flinke wandeling vanaf Centraal, maar ach. Zo’n stevige hike door een sluimerende, enthousiast wordende regenbui is goed voor sceptische hersenspinsels en maakt modderpaadjes in mijn hart voor de Meeuwenlaan.

Ik ben verknocht aan lelijke flatgebouwen en azuurblauwe Turkse buurthuizen, schijnt. Mijn maag keert ondersteboven, achterstevoren bij het zien van dikke draden was, kekke plastic bloempotten gevuld met hanggeraniums en potgrond special (Intratuin Malden, vooraan bij de kassa). Ik houd van quasi Engelse tuinen, donkergrijze weerspiegelingen en hyperrealistische reclameborden. Met een 50mm propte ik het zooitje ongeregeld bij elkaar.

Lees meer »