(Freek Vonk) in het wild

Dinsdag spreek ik af met Annalies. Verstopt achter twee dropstandbeelden zwaai ik naar een ronddraaiend meisje in een blauwe spijkerrok. “Nu rijdt er een brandweerauto voorbij, toch? Ja! Oké, ik sta dáár!” Ik wijs en roep verbaal, in gebarentaal @pliese mijn kant op.

Mijn mountainbike leunt tegen de lantaarnpaal op het gele fietspad. Ik ben wie we zijn. Ze stelt zich voor. Een instameeting. Ivo en Jasmijn zijn onze gemeenschappelijke vrienden op Facebook. Dat komt door het LAKS (jo, Jasmijn, als je dit leest; wanneer taartdate op kantoor?) en Scholieren.com. Acht connecties verder staan we selfie in selfie met Obama. De wereld is klein.

In volgorde
Stapvoets worden we het centrum ingezogen (ieks, dat klinkt naar) en klimmen, nadat ik mijn tweewieler ondergronds de stalling in heb gewurmd, een wiebelige brug over naar het Waalstrand. Flevoland, waar Annalies vandaan komt, wordt gekenmerkd door dreven, tamme pony’s en nieuwbouwnatuur, dus Nijmegen is met haar NEC-aanhangers, woeste rivier en Four Days Marches helemaal next level spanning-en-sensaasie- dat begreep ik wel en nam het voortouw.
Lees meer »

Mooi(er) is het niet

Donderdag was ik in Amsterdam. Ik ging naar een persvoorstelling in Noord. Dat was een flinke wandeling vanaf Centraal, maar ach. Zo’n stevige hike door een sluimerende, enthousiast wordende regenbui is goed voor sceptische hersenspinsels en maakt modderpaadjes in mijn hart voor de Meeuwenlaan.

Ik ben verknocht aan lelijke flatgebouwen en azuurblauwe Turkse buurthuizen, schijnt. Mijn maag keert ondersteboven, achterstevoren bij het zien van dikke draden was, kekke plastic bloempotten gevuld met hanggeraniums en potgrond special (Intratuin Malden, vooraan bij de kassa). Ik houd van quasi Engelse tuinen, donkergrijze weerspiegelingen en hyperrealistische reclameborden. Met een 50mm propte ik het zooitje ongeregeld bij elkaar.

Lees meer »