Stoppen en de betekenis ervan

Sommige docenten stelden weleens de vraag: “Want wie van jullie wil er allemaal filmmaker worden?” De wenkbrauwen schoten omhoog, de lachrimpel verscheen. Het was retorisch, maar als alle vingers de lucht in schoven en de mijne mijn T-shirt omlaag trokken, wist ik dat ik nog niet helemaal mijn plek had gevonden. In film zag ik dé oplossing om schrijven en fotografie in ’n alles-in-één-pakketje te douwen, maar wat ik vergat is dat die hele industrie ook een vak apart is. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon met deze studie. Gewoon niks tot de macht nada. En toen, voor, voornamelijk mijn ouders en hun aanhang, zette ik er ‘ineens’ een punt achter.

“Ik raad je aan om Writing for Performance te gaan doen,” bracht mijn hoofddocent uit. Een week of zes geleden had hij ’n video laten zien met een dansende, dronken bekende erin. Ik knikte. Dat leek mij ook een hele goeie. Aankijken durfde ik niet meer. Na twee keer dezelfde alinea te hebben voorgedragen, had ik het liefst in een spaceshuttle de bewoonde wereld verlaten. “Je bent meer iemand voor proza.” Goddank zag de driekoppige jury dat ik liever op de bank naar Flikken Maastricht keek en de artistiek verantwoorde film voor filosofisch gelummel bewaarde. “Ik kan het niet meer dan met jullie eens zijn,” antwoordde ik en huppelde knalrood het klaslokaal uit. (Mama vond het allemaal heel volwassen.)
Lees meer »

Advertenties

Klaar

Ik ben klaar. Na zeven jaar middelbare school, drie onderwijsbuildings, duizend nieuwe klasgenootjes, twintig eindexamens en vier verschillende profielen: ik ben klaar.

September
Ik schreef over de vijf minuten van thuis tot het station, en dat alles koud geworden was. Dat het wit van de wind in mijn palmen voltrok, en dat de zomer ziek was- terminaal. Over Sandra en over Amsterdam, en dat ik een sukkel was en sukkels zijn duur. Maar dat heb je allemaal niet gelezen, want het was on-af en ik had het druk en de sog oversteeg in al haar facetten in mijn postpuberale tienerbrein.

Laatste loodjes
In maart was niet alleen mijn projectweek (aardrijkskunde, maatschappijwetenschappen én de deadline voor mijn pws), maar ook de maand waarin ik mijn opdrachten van de Kunstacademie Utrecht (HKU) ontving- die ik drie weken na dato moest inleveren in mijn tentamenweek. (U leest: StREssS.) Wenn alles paletti war, boog ik mijn hoofd over de examenstof, en viel in slaap.

Lees meer »