Een kort avontuur in het Stedelijk

Dit blog beslaat slechts twee alinea’s en twee plaatjes. Om het wat langer te maken, lul ik even over vandaag. Vandaag ga ik verhuizen. Naar Utrecht, naar een studentenpaleis aan de gracht. Gevestigd in een wijk waar vlaggetjes door de straten hangen en vierpersonenauto’s zegevieren. Kei dichtbij het Neude (zo’n vijftien minuten als je wandelt/geen fiets hebt/ gratis ov niet in werking is gesteld) en met uitzicht op de dom.

Één week eerderspreken
Ola. Echte verhaal: Een aantal weken terug meldde ik mij aan als Blikopener voor het Stedelijk én ik was doorrrr. Jep, offipofficieel naar ronde 2. Daarom was ik afgelopen vrijdag vanuit mijn minidorp op de grens bij Duitsland he-le-maal naar 020 afgereisd. Eenmaal in het museum, kreeg ik een sticker opgeplakt (team licht paars) (heuuuh) en jakkerde onwetend achter andere puberpummels aan. Je werd na wat voorstelrondjes in een groepje gekwakt en naar een kunstwerk begeleid. Team licht paars (heuuuh) nam plaats bij een supermodern werk van een kunstenaar die liever geen betekenissen aan zijn werk plakte- hoe dat zou uitpakken; de materialen had-‘ie gevonden rond zijn huis. #Tbh, ik vond zowel de metalen/houten constellatie (lijkt op een hengel met een groot visnet eraan waar zeewier aan kleeft) als de man zelf een beetje vermoeiend. Zo wordt “kunst” bijna een excuus om je onzin ten toon te stellen, stom. Gelukkig huppelden we snel door naar een vrolijk gekleurde stoel en daarna naar de Karel Appel-schildering in de centrale hal (Mette, ik moest zo aan onze verboden toegang denken). Daar werd in snel overleg een evenement bedacht. Wij hadden ‘m Dit Is Wat Ik Denk genoemd, gelinkt aan Banksy – stelletje anarchisten zijn we ook, en Tamara en ik hadden ‘m gepresenteerd (het was echt heel vet, helaas geen filmpje, maar geloof me op mijn woord).
Lees meer »

Dag allermooiste eindeloosheid

Negentien worden is net als alle andere dagen in het jaar: Je raakt iedere dag dezelfde dag nog kwijt. Dat is een pessimistische insteek, aangezien er nog talloze dagen in je vooruitzicht zwemmen die, uiteraard, na vierentwintig uur opgaan in een ander tijdgebonden verhaal. Maar: Jij bent de hoofdpersoon in je eigen avontuur, so sta op en listen to the sound in your hea-eahert (en doe er wat mee).

Mocht je hebben overgegeven boven je spiksplinternieuwe Villeroy & Boch Subway 2.0 Wandcloset Diepspoel Compact na het lezen van de inleiding van dit blog, maak je niet dik- het wordt beter.

Bombastisch bloemenfestijn
Toen ik enkele weken achttien was, schreef ik een ongepubliceerd stuk genaamd ‘De trap naar volwassenheid’. Volwassen worden, dat volgens de wet daadwerkelijk zijn en de hele bijstand onderhouden, ging mij net een stap te ver. Je krijgt geen planning-plan waarin je die hele meerderjarigheid lieverlee kunt organiseren, alleen een brief van het Hoogste Orgaan: regel je digi-D, want je bent binnenkort een feestbeest en de samenleving bouwt op huppeldepuppeltjes zoals jij. Einde.

Lees meer »

Een terugblik op Scholieren.com

Van degradaties in mijn middelmatige Bonsai-baan tot zes afwijzingen als afwaskracht bij kreukelige milieu-organisaties, pensioneerde ik afgelopen week als blogger en huisfotograaf bij dé huiswerksite van Nederland. Superstom en vetjammer, maar, eh, ik moet ff mijn leven redden. 


Honderd jaar geleden meldde ik mij aan als stukjestikker (reactie: ‘ja, leuk, maar niet leuk genoeg. Misschien als iemand ter plekke overreden wordt of met een horde luchtballonnen besluit de ruimte te verkennen, dat je dan kans maakt. Of zo’) en nam ik deel aan de fotografiewedstrijd (gewonnen). Na die puike victorie, rolde ik mijn allereerste redactievergadering ever binnen (dikke hoera met uitroeptekenregen) en ronselde twintig nieuwe vrienden.

Zoals ik in de titel al aangaf, volgt er sentimenteel gesnotter over en minimale uitleg (die moest je er ter plekke zelf bij verzinnen- excuus) van enkele lifechanging-gebeurtenissen in plaatjes. Off we go.

China3
Uitwisseling met Chinese scholieren / © Sophie Theunissen

Lees meer »

Franse zomerloomheid

We zitten in de auto. Al twee dagen. Onze bovenbenen plakken aan elkaar. Klampen zich vast aan het imaginaire wandje tussen mijn zus en mij in. Gebouwd van canvastassen, koffers en plastic H&M shoppers. Het hoofd tegen het raam. Dicht. Airco. De Franse chansons staan aan. Al twee dagen. Maar ja. C’est une bonne romance. Ik moet plassen. Nog honderdduizend kilometer voor het eerst volgende tankstation. C’est une belle histoire.

De camping die we hebben uitgezocht krijgt twee sterren op Kampeerkaart.nl en wordt omschreven als een ‘idyllisch plekje om nader tot jezelf te komen’. We krijgen een plekje toegewezen naast de caravans, tussen de Action tentjes van baanlozen met rugzak. Nummer 433 onder een kunstmatig verjaagd wespennest. Top.

Het is snikheet. Papa zet de tent op. Alleen. Maar toch samen. Ik dicteer onderuitgezakt tegen de uitgestalde kookset welke stok eerst moet. “Nee, nee. Eerst die rooie.” Zijn kop verandert langzaam in ’n zongedroogd tomaatje. “Done,” beaamt hij, terwijl hij onverschrokken ons kasteel verbouwt. Ik pers mijn lippen op elkaar en staar mijn zus aan die het slaapspul etaleert. “Ja, prima,” mompelt zij. We slapen zonder tochtstrook.

Lees meer »