Buikschuifsjans op het Rembrandtplein

Ik wil nog. Dansend de regen door, zwoegend het sportcentrum bereiken. Nagels bijten, bijbaantjes vinden, schimmels verwijderen en spinnen beschermen. Ik wil nog. In het zwembad springen, van de duikplank het bestaan in plonzen. Vergaan, opstaan. Ik wil een. Dingenbedenker zijn en gapend genialiteit verwerven. 

Ik wil een huis met een trap en een fiets aan de gracht. Ik wil mijn armen zo wijd dat de vrijheid tussendoor. Glipt. Ik wil haar los-vast. Houden van de donkerblauwe hemel en de sterren. Ik zing ze eruit.

Ik wil buikschuifsjans op het Rembrandtplein. Over gele glijbanen de diepte in. Pootje badend door zeeën van zomertijd. Ik wil. Graag. Aan de zijkant van de snelweg. Zes uur opstaan. De zonsopgang verafgoden. Ik wil, een ontbijtje doen. Daarboven op de brug. Rode auto’s tellen. Twee Panda’s per minuut.
Lees meer »

Advertenties

Een kort avontuur in het Stedelijk

Dit blog beslaat slechts twee alinea’s en twee plaatjes. Om het wat langer te maken, lul ik even over vandaag. Vandaag ga ik verhuizen. Naar Utrecht, naar een studentenpaleis aan de gracht. Gevestigd in een wijk waar vlaggetjes door de straten hangen en vierpersonenauto’s zegevieren. Kei dichtbij het Neude (zo’n vijftien minuten als je wandelt/geen fiets hebt/ gratis ov niet in werking is gesteld) en met uitzicht op de dom.

Één week eerderspreken
Ola. Echte verhaal: Een aantal weken terug meldde ik mij aan als Blikopener voor het Stedelijk én ik was doorrrr. Jep, offipofficieel naar ronde 2. Daarom was ik afgelopen vrijdag vanuit mijn minidorp op de grens bij Duitsland he-le-maal naar 020 afgereisd. Eenmaal in het museum, kreeg ik een sticker opgeplakt (team licht paars) (heuuuh) en jakkerde onwetend achter andere puberpummels aan. Je werd na wat voorstelrondjes in een groepje gekwakt en naar een kunstwerk begeleid. Team licht paars (heuuuh) nam plaats bij een supermodern werk van een kunstenaar die liever geen betekenissen aan zijn werk plakte- hoe dat zou uitpakken; de materialen had-‘ie gevonden rond zijn huis. #Tbh, ik vond zowel de metalen/houten constellatie (lijkt op een hengel met een groot visnet eraan waar zeewier aan kleeft) als de man zelf een beetje vermoeiend. Zo wordt “kunst” bijna een excuus om je onzin ten toon te stellen, stom. Gelukkig huppelden we snel door naar een vrolijk gekleurde stoel en daarna naar de Karel Appel-schildering in de centrale hal (Mette, ik moest zo aan onze verboden toegang denken). Daar werd in snel overleg een evenement bedacht. Wij hadden ‘m Dit Is Wat Ik Denk genoemd, gelinkt aan Banksy – stelletje anarchisten zijn we ook, en Tamara en ik hadden ‘m gepresenteerd (het was echt heel vet, helaas geen filmpje, maar geloof me op mijn woord).
Lees meer »

Op reis is anders dan op vakantie

Nadat ik mijn nacht had doorgebracht op een ijskoude vliegveldvloer in Stansted, vloog ik terug naar Duitsland. Ik was op reis geweest, net zoals de kat van Ome Willem.

Vorig jaar schreef ik over Frankrijk. Vroeger ging ik daar vaak heen. In een Happy Tent op een animatiecamping. Soms in een echt bed, vaak door gebrek aan pufkwaliteiten één met de aardbodem. Dat was dan met mijn ouders en mijn broertjes en mijn zus. ’s Avonds kaartten we of speelden tafeltennis bij oranje antikraakverlichting. Als de nacht aanbrak en de massa onder hun stoffen doeken dook, bezorgden horrorzoemers rode stippen op mijn lijf. Ik ben hot en dat is geen grapje (lees dit artikel). Toen ik zeventien was, namen we een huisje aan zee (in een dorp waar tieners zich verliezen in de drank en in elkaar). Het heeft op de dag van aankomst na, de hele vakantie geregend.

Lees meer »

(Freek Vonk) in het wild

Dinsdag spreek ik af met Annalies. Verstopt achter twee dropstandbeelden zwaai ik naar een ronddraaiend meisje in een blauwe spijkerrok. “Nu rijdt er een brandweerauto voorbij, toch? Ja! Oké, ik sta dáár!” Ik wijs en roep verbaal, in gebarentaal @pliese mijn kant op.

Mijn mountainbike leunt tegen de lantaarnpaal op het gele fietspad. Ik ben wie we zijn. Ze stelt zich voor. Een instameeting. Ivo en Jasmijn zijn onze gemeenschappelijke vrienden op Facebook. Dat komt door het LAKS (jo, Jasmijn, als je dit leest; wanneer taartdate op kantoor?) en Scholieren.com. Acht connecties verder staan we selfie in selfie met Obama. De wereld is klein.

In volgorde
Stapvoets worden we het centrum ingezogen (ieks, dat klinkt naar) en klimmen, nadat ik mijn tweewieler ondergronds de stalling in heb gewurmd, een wiebelige brug over naar het Waalstrand. Flevoland, waar Annalies vandaan komt, wordt gekenmerkd door dreven, tamme pony’s en nieuwbouwnatuur, dus Nijmegen is met haar NEC-aanhangers, woeste rivier en Four Days Marches helemaal next level spanning-en-sensaasie- dat begreep ik wel en nam het voortouw.
Lees meer »